๑۩۞۩๑ به نام خداوند جان و خرد ๑۩۞۩๑
تقدیم به همه مادر ها
خداوند تو را زودتر از همه خوبیها زود تر از سیب ها آفرید تا شاعران بهانه ای برای سرودن داشته باشد و کلمات کهنه ی خود را با ماه نو بیامیزند و به پای تو بریزند . ... روزگاری باغ خشک بود و پنجره ها خاموش ... گریه و لبخند نبود ... فراق و پیوند نبود ... نه دلی می تپید نه نسیمی می وزید ... روبرو مه بود و سکوت، تنهایی بود و زنجره ای که در خلوت خود ناشناس مانده بود ... کسی منتظر صبحگاهان نبود... خبری از عطر های ناگهان نبود .... و خداوند تورا در نخستین باران جهان آفرید ... نگاه پروانه ها که به تو افتاد ، زیبا شدند . نگاه درختان که به تو افتاد بهار شدند .... نگاه صحرا که به تو افتاد دریا شد ... نگاه من که به تو افتاد انسان شدم .... و خداوند تو را در نخستین تنفس خود آفرید تا بنفشه ها و کوزه ها و ستاره هایی که در افقهای نامعلوم زندگی می کنند ، به شوق دیدار تو سبز شوند و سال را به پایان ببرند .
